Botoks

Patryk Vega przyzwyczaił już polskiego widza do autorskiej, wysoce specyficznej metody realizacyjnej. W „Botoksie” reżyser po raz kolejny udowadnia, że unikalny styl tworzenia dzieła filmowego z pojedynczych, autonomicznych szkiców i skeczy pozostaje dla niego absolutnie nieodłącznym elementem warsztatu. Jest to niestety kolejny spektakularny pokaz tego, jak w bezmyślny sposób można zmarnować potencjał na stworzenie naprawdę dobrej, wielowarstwowej historii. Choć w kontekście całej twórczości Vegi obraz ten nie wypada najgorzej, to trudne do przełknięcia staje się oglądanie po raz wtóry tego samego schematu realizacyjnego.

Równie pretekstowo potraktowano sferę audialno-wizualną, która w założeniu miała budować dynamikę thrillera i kina akcji. Ścieżka dźwiękowa w tym filmie praktycznie nie istnieje, co sprawia, że poszczególnym sekwencjom brakuje niezbędnego napięcia oraz emocjonalnego tła. Z kolei efekty specjalne pojawiają się na ekranie na tyle rzadko, że można je w zasadzie uznać za całkiem udane i poprawne realizacyjnie. Ich rzadka obecność zapobiega ewentualnej katastrofie wizualnej, pozwalając skupić się na podstawowej warstwie obrazu.