Dzieci, które ścigają zagubione głosy

Opis filmu „Dzieci, które ścigają zagubione głosy"

Asuna Watase, mała dziewczynka uczęszczająca do szkoły podstawowej, musiała szybko dorosnąć gdy zmarł jej tata. Jej mama pracuje jako pielęgniarka i wraca późno do domu. Asuna spędza dni z kotem Mimi, słuchając radia, które otrzymała od taty. Jest rok 1973. Pewnego dnia zostaje zaatakowana przez tajemniczą bestię. Na szczęście z pomocą przychodzi jej chłopiec Shun. Asuna opatruje jego rany, a on jej oznajmia, że przybył z innego kraju o nazwie Agartha w celu znalezienia czegoś. Daje jej błogosławieństwo, po czym Asuna go opuszcza, obiecując ponowne spotkanie. Shun umiera, spadając z wysokości. Następnego ranka dziewczynka słyszy wiadomości o tym, że nad rzeką znaleziono ciało chłopca, lecz nie wierzy, że to Shun. W szkole na lekcji dowiaduje się, że Agartha to kraina umarłych. (CC BY-SA 3.0)

„Dzieci, które ścigają zagubione głosy” (jap. Hoshi o Ou Kodomo) z 2011 roku to piąty pełnometrażowy film w dorobku uznanego japońskiego reżysera Makoto Shinkaia. Twórca, kojarzony wcześniej z kameralnymi, melancholijnymi opowieściami o samotności i odległości we współczesnym świecie (takimi jak „Głosy z odległej gwiazdy” czy „5 centymetrów na sekundę”), tym razem postanowił stworzyć monumentalne widowisko przygodowe z gatunku klasycznego fantasy. Inspiracją dla tej produkcji były zarówno mity starożytne (w tym historia Orfeusza i Eurydyki), jak i literatura młodzieżowa oraz tradycja japońskiej animacji. Główną bohaterką filmu jest Asuna Watase, młoda dziewczynka, która po przedwczesnej śmierci ojca musiała szybko wydorośleć. Podczas gdy jej matka spędza długie godziny w pracy jako pielęgniarka, Asuna spędza wolny czas w swojej kryjówce w górach, słuchając tajemniczych melodii na starym radiu na kryształki, pozostawionym przez ojca. Jej spokojne życie ulega całkowitej zmianie, gdy na drewnianym moście atakuje ją przerażające stworzenie. Z opresji ratuje ją tajemniczy chłopiec o imieniu Shun, twierdzący, że pochodzi z podziemnej krainy Agartha. Niespodziewana śmierć Shuna i pojawienie się nowego nauczyciela, pana Morisakiego, poszukującego sposobu na wskrzeszenie zmarłej żony, wciągają Asunę w niebezpieczną wyprawę do wnętrza Ziemi. Pod względem wizualnym „Dzieci, które ścigają zagubione głosy” zachwycają niezwykłą dbałością o detale, charakterystyczną dla oprawy artystycznej Shinkaia. Tła są malownicze, pełne nasyconych barw, dopracowanych efektów świetlnych i kunsztownie zaplanowanych krajobrazów Agarthy. Wyraźnie widoczny jest tu również hołd złożony klasycznym dziełom Studia Ghibli i twórczości Hayao Miyazakiego – od projektów przedziwnych stworzeń po epicki zamysł świata przedstawionego. Warstwę muzyczną stworzył Tenmon, wieloletni kompozytor współpracujący z reżyserem, dostarczając symfoniczną, wzruszającą ścieżkę dźwiękową, która idealnie współgra z emocjonalnym ciężarem opowieści. Wersja oryginalna oferuje znakomity dubbing, w którym wyróżniają się Hisako Kanemoto jako Asuna oraz Kazuhiko Inoue w roli Morisakiego. Film zyskał uznanie krytyków za ambitne podejście do trudnych tematów, takich jak żałoba, akceptacja straty i proces godzenia się ze śmiercią bliskich osób. Choć niektórzy recenzenci wskazywali na znaczne odejście od dotychczasowego, autorskiego stylu reżysera na rzecz bardziej konwencjonalnego kina przygodowego, dzieło to stanowi kluczowy punkt w ewolucji Shinkaia. Pokazało jego zdolność do budowania skomplikowanych, baśniowych światów i utorowało drogę do jego późniejszych, gigantycznych sukcesów komercyjnych, takich jak „Your Name.” czy „Weathering with You”.