Ice Cream Man

Opis filmu „Ice Cream Man"

Eli Roth, jeden z najbardziej wyrazistych współczesnych twórców kina grozy, powraca do korzeni podgatunku slasher z projektem „Ice Cream Man”, zapowiedzianym na 2026 rok. Reżyser, który zasłynął takimi produkcjami jak „Cabin Fever”, „Hostel” czy zaprezentowany w 2023 roku krwawy komediowy slasher „Thanksgiving”, po raz kolejny sięga po klasyczne motywy kina klasy B, by przekształcić je we współczesną, pełną czarnego humoru makabreskę. Film wpisuje się w trend dekonstrukcji ikonicznych postaci z amerykańskiej popkultury i przekształcania niewinnych symboli dzieciństwa w koszmarne figury rodem z najgorszych snów. Fabuła skupia się wokół z pozoru sielankowego amerykańskiego miasteczka, w którym pojawia się nowy, tajemniczy kierowca furgonetki z lodami. Grająca z głośników dziecięca melodia, zamiast zwiastować radosną orzeźwiającą przekąskę w upalne letnie dni, staje się zapowiedzią serii makabrycznych wydarzeń. Lokalni mieszkańcy, a zwłaszcza grupa młodzieży i dociekliwy detektyw, zaczynają dostrzegać niepokojące zależności między pojawieniem się sprzedawcy a tajemniczymi zaginięciami dzieci i dorosłych. Roth bawi się konwencją, stopniowo budując napięcie i dawkując groteskową przemoc, z której słynie. W miarę jak odkrywane są kolejne mroczne sekrety kryjące się za uśmiechniętą maską tytułowego bohatera, film ewoluuje ze stonowanego thrillera w pełnokrwisty horror gore z silnymi akcentami czarnej komedii. Pod względem wizualnym i realizacyjnym „Ice Cream Man” czerpie garściami z estetyki amerykańskiego kina eksploatacji lat 80. i 90., jednocześnie wykorzystując nowoczesne środki techniczne. Wyciskane do granic możliwości efekty praktyczne, charakterystyczne dla twórczości Rotha, stanowią trzon warstwy wizualnej, nadając krwawym scenom namacalny, niemal organiczny charakter. Zdjęcia operują kontrastem między jaskrawymi, nasyconymi barwami słonecznego lata a ciemnymi, dusznymi kadrami wnętrz furgonetki i prowizorycznych rzeźni. Ścieżka dźwiękowa z kolei opiera się na niepokojącym przetworzeniu klasycznych, dziecięcych pozytywek i melodyjek, co potęguje uczucie dysonansu poznawczego u widzów. Projekty Eli Rotha od lat wzbudzają skrajne emocje – od zachwytu fanów ekstremalnego kina grozy po sprzeciw krytyków zarzucających mu epatowanie okrucieństwem. Z pewnością „Ice Cream Man” staje się istotnym punktem w dyskursie nad ewolucją współczesnego komediowego horroru gore i pokazuje trwałość zainteresowania widowni makabrycznymi opowieściami z przymrużeniem oka.