Sprawiedliwość dla Kojota. Dojrzała satyra i rewolucja w sali sądowej

Przeniesienie niemej, ikonicznej postaci Wilusia E. Kojota do pełnometrażowego świata kina aktorskiego o czasie trwania stu trzynastu minut wymagało nie tylko odwagi, ale przede wszystkim żelaznej dyscypliny narracyjnej. Dave Green staje przed zadaniem zakorzenionym w szlachetnej tradycji kina hybrydowego, gdzie rysunkowa umowność musi zderzyć się z fizycznością realnego świata. Reżyser wykazuje się zdumiewającym wyczuciem komediowego rytmu, składając hołd twórczości Chucka Jonesa i nie pozwalając, by sądowa otoczka przytłoczyła charakterystyczny dla serii Looney Tunes, czysty slapstick. Green pewną ręką prowadzi opowieść, umiejętnie balansując między wymogami klasycznej struktury trzyaktowej a anarchiczną energią oryginału.

Od strony formalnej obraz zachwyca technicznym kunsztem oraz precyzyjnym prowadzeniem kamery. Zdjęcia świadomie kontrastują dwa światy: stonowane, chłodne i realistycznie oświetlone wnętrza sal sądowych oraz korporacyjnych biur stają w szranki z wyrazistą, tradycyjną kreską animowanego bohatera. Kluczową rolę odgrywa tu rytmiczny montaż, od którego zależała cała dynamika dowcipu sytuacyjnego. Cięcia są punktualne, idealnie akcentujące pauzy komediowe oraz reakcje żywych aktorów na ekranowy chaos. Dopełnieniem tej misternie tkanej struktury jest oprawa dźwiękowa i muzyczna. Kultowe świsty, wybuchy i huk spadających kowadeł brzmią świeżo i soczyście, zaś ścieżka dźwiękowa sprawnie przechodzi od pełnych powagi, orkiestrowych motywów prawniczych do absurdalnego, skaczącego jazzu.

W warstwie aktorskiej na plan pierwszy wysuwa się znakomity Will Forte jako pechowy mecenas reprezentujący Kojota. Forte wykazuje się godną podziwu ekspresją, bezbłędnie partnerując animowanej, pozbawionej głosu postaci i budując z nią autentyczną, ekranową chemię. Po drugiej stronie barykady stoi John Cena w roli szefa Korporacji ACME. Cena dostarcza kreację znakomicie przerysowaną, nasyconą charyzmą i autoironią, tworząc antagonistę będącego ucieleśnieniem cynizmu wielkiego biznesu. Silne wsparcie dla głównego wątku stanowi obsada drugoplanowa z Laną Condor, Ericiem Bauzą i Luisem Guzmánem na czele, stanowiąca mocne oparcie dla całego opowiadania.

Największą siłą scenariusza pozostaje jednak jego podtekst społeczno-ekonomiczny i trafność zastosowanej metafory. Sprawa sądowa wytoczona rynkowemu monstrum staje się zjadliwą satyrą na korporacyjną odpowiedzialność za produkt, kulturę konsumpcjonizmu oraz bezsilność jednostki w starciu z systemem. Kojot, dotąd symbol wiecznego frustrata i destrukcyjnego pechowca, zamienia swoją obsesję na punkcie Strusia Pędziwiatra w racjonalną walce o sprawiedliwość. W tym ujęciu historia zyskuje uniwersalny wymiar: to głęboko humanitarna opowieść o solidarności dwóch życiowych przegranych, którzy rzucają wyzwanie potędze ACME.

Mimo bezsprzecznej sprawności realizacyjnej, film nie jest wolny od drobnokapitałowych potknięć. W drugim akcie tempo narracji wyraźnie zwalnia, a montaż zaczyna nieco ciążyć pod natłokiem prawniczych procedur, co odbywa się kosztem czystej, ekranowej rozrywki. Część żartów sytuacyjnych powiela ponadto utarte schematy z poprzednich sekwencji, co przy metrażu przekraczającym sto dziesięć minut bywa momentami nużące. Niektóre postaci drugoplanowe mogłyby również otrzymać nieco więcej przestrzeni na pełniejsze rozwinięcie swoich osobnych wątków.

Są to jednak drobne mankamenty, które nie przesłaniają ogólnego sukcesu przedsięwzięcia. Dzieło Dave'a Greena z powodzeniem łączy pokolenia, oferując rozrywkę bezpretensjonalną i wielowarstwową. Dzieci odnajdą tu fizyczny humor oraz niesłabnącą energię, podczas gdy dorośli docenią zjadliwą satyrę społeczną oraz gęsto rozsiane nawiązania do klasyki kina. To propozycja wyjątkowo uniwersalna, która nie traktuje młodszego widza z góry, a starszemu oferuje przemyślaną dawkę szlachetnej nostalgii.