Struś Pędziwiatr i zemsta kojota

Opis filmu „Struś Pędziwiatr i zemsta kojota"

Kiedy wszystkie produkty Korporacji ACME, używane przez Wilusia E. Kojota do pogoni za Strusiem Pędziwiatrem, obracają się przeciwko niemu, Kojot zatrudnia równie pechowego adwokata, aby pozwać firmę. Gdy prawnik Wilusia dowiaduje się, że szefem Korporacji ACME jest jego były, onieśmielający przełożony z kancelarii, łączy siły z Wilusiem, by wygrać z nim sprawę w sądzie.

"Struś Pędziwiatr i zemsta kojota" (oryg. Coyote vs. Acme) to amerykańska komedia przygodowa łącząca grę aktorską z zaawansowaną animacją. Reżyserią projektu zajął się Dave Green, twórca mający na swoim koncie m.in. Nastoletnie żółwie ninja: Wyjście z cienia, natomiast w pracę nad scenariuszem angażował się m.in. James Gunn. Inspiracją dla powstania filmu stał się kultowy, satyryczny artykuł Iana Fraziera opublikowany w 1990 roku na łamach magazynu "The New Yorker", w którym zaprezentowano hipotetyczną rozprawę sądową wytoczoną dostawcy wadliwych rekwizytów. Głównym bohaterem opowieści jest Wiluś E. Kojot – postać doskonale znana z klasycznych kreskówek z serii Looney Tunes. Po dziesięcioleciach nieudanych prób złapania superszybkiego Strusia Pędziwiatra, w trakcie których każdy zamówiony gadżet marki ACME zawodził w kuriozalny sposób, Kojot postanawia powiedzieć "dość". Zamiast kolejnego zakupu z katalogu, bohater wybiera drogę prawną i podaje giganta technologicznego do sądu, domagając się zadośćuczynienia za doznane krzywdy. W tej nierównej walce reprezentuje go pechowy i powszechnie lekceważony adwokat. Sytuacja dramatycznie się komplikuje, gdy okazuje się, że obrońcą korporacji ACME zostaje dławiący konkurencję, były przełożony prawnika Wilusia. Pod względem stylistycznym produkcja stanowi przemyślany hołd dla klasycznej animacji slapstickowej, płynnie łącząc świat realny z trójwymiarowymi postaciami stylizowanymi na tradycyjny rysunek. Aktorzy tacy jak Will Forte oraz John Cena tworzą przerysowane, pełne energii kreacje, doskonale odnajdując się w konwencji komediowej. Zdjęcia i scenografia oddają atmosferę klasycznego kina sądowego, zmieszaną z surrealistyczną estetyką świata Looney Tunes. Istotnym elementem dzieła jest także dynamiczna ścieżka dźwiękowa, nawiązująca do tradycji muzycznych ilustracji Carla Stallinga, które przez lata nadawały rytm perypetiom animowanych bohaterów. Struś Pędziwiatr i zemsta kojota wpisał się w historię kina nie tylko ze względu na warstwę artystyczną, ale również przez zawirowania związane z jego dystrybucją. Decyzje produkcyjne wytwórni dotyczące losów ukończonego projektu wywołały niezwykle żywą debatę w całej branży filmowej na temat traktowania pracy twórców animacji oraz strategii finansowych współczesnych korporacji medialnych. Mimo tych trudności, film stał się ważnym symbolem nostalgicznym i dowodem na to, jak wielkim sentymentem widzowie wciąż darzą klasyczne postaci i bezkompromisowy humor slapstickowy.