Struś Pędziwiatr i zemsta kojota

Przeniesienie niemej, ikonicznej postaci Wilusia E. Kojota do pełnometrażowego świata kina aktorskiego o czasie trwania stu trzynastu minut wymagało nie tylko odwagi, ale przede wszystkim żelaznej dyscypliny narracyjnej. Dave Green staje przed zadaniem zakorzenionym w szlachetnej tradycji kina hybrydowego, gdzie rysunkowa umowność musi zderzyć się z fizycznością realnego świata. Reżyser wykazuje się zdumiewającym wyczuciem komediowego rytmu, składając hołd twórczości Chucka Jonesa i nie pozwalając, by sądowa otoczka przytłoczyła charakterystyczny dla serii Looney Tunes, czysty slapstick. Green pewną ręką prowadzi opowieść, umiejętnie balansując między wymogami klasycznej struktury trzyaktowej a anarchiczną energią oryginału.

Od strony formalnej obraz zachwyca technicznym kunsztem oraz precyzyjnym prowadzeniem kamery. Zdjęcia świadomie kontrastują dwa światy: stonowane, chłodne i realistycznie oświetlone wnętrza sal sądowych oraz korporacyjnych biur stają w szranki z wyrazistą, tradycyjną kreską animowanego bohatera. Kluczową rolę odgrywa tu rytmiczny montaż, od którego zależała cała dynamika dowcipu sytuacyjnego. Cięcia są punktualne, idealnie akcentujące pauzy komediowe oraz reakcje żywych aktorów na ekranowy chaos. Dopełnieniem tej misternie tkanej struktury jest oprawa dźwiękowa i muzyczna. Kultowe świsty, wybuchy i huk spadających kowadeł brzmią świeżo i soczyście, zaś ścieżka dźwiękowa sprawnie przechodzi od pełnych powagi, orkiestrowych motywów prawniczych do absurdalnego, skaczącego jazzu.